singing we create the world ©

Πάνω στα κεραμίδια, απέναντι, απόρθητο φως μεσημεριού

Στο ζεστό μπαλκόνι μου, η ησυχία απόλυτη

Γέρνω τα βλέφαρα, καθισμένη πλάι σε μια γλάστρα με βασιλικό

Η ευωδιά του κατευόδιο, με στέλνει μες στο πανταχού παρών

Ανταμώνω εκεί με μια άλλη εκδοχή μου βίωσης

Παρατηρώ, με αφοσίωση, εκείνο το πλάσμα που είμαι

Μιλάει στους ανθρώπους γύρω του

Μιλάει ζεστά, σχεδόν τραγουδιστά

Ελπίζει να ξυπνήσει την επιθυμία της καρδιάς

Κι εδώ με τον λόγο εργάζομαι, συνειδητοποιώ

Είναι στ’ αλήθεια το μόνο εργαλείο του ανθρώπου, σκέφτομαι

Και τότε, εκείνο το πλάσμα που είμαι εγώ, στέκεται σκεφτικό

Γνωρίζω, με βεβαιότητα, ότι με έχει ακούσει

Πράγματι, τώρα κι εκείνο γνωρίζει πώς να συνεχίσει

Ποιο είναι το τραγούδι του να τραγουδήσει

η ψυχή το τραγούδι

Η μαθητεία στην τέχνη ευαειζωίας “εύΧρηστος δημιουργός λόγος” είναι μια συναρπαστική περιπέτεια

Μελετώ το θέμα των “θεάτρων ελέγχου” για το μάθημα της Τετάρτης

Αίφνης, αντιλαμβάνομαι το δώρο που μου έχει δοθεί ήδη από προχτές

Μεταμφιεσμένη, με τη μάσκα ενός επίμονα ενοχλητικού διαλόγου, μου έχει δωρηθεί μια υπόθεση εργασίας ακριβώς πάνω στο θέμα του ενδιαφέροντός μου

Ως τώρα εκπαιδευόμαστε να εφαρμόζουμε τεχνικές “παύσης διαλόγου” για να αποφεύγουμε να τροφοδοτούμε έναν ρόλο σε κάποιο θέατρο ελέγχου που εμπλεκόμαστε

Τι κάνουμε όμως όταν ο συνομιλητής μας επιμένει;

Πώς διαχειριζόμαστε την εκμετάλλευση της υπομονής μας από την επιμονή του συνομιλητή μας;

Ποια τεχνική μπορεί να εφαρμοστεί όταν κανένα τέχνασμα παύσης διαλόγου δεν γίνεται αποτελεσματικό;

Η αποβολή

Και τη Δευτέρα με τον κηδεμόνα σου

Όχι, μη βιάζεσαι, όχι αυτή τη Δευτέρα

Την καθαρή, τη μεγάλη, ή κάποια άλλη

Όταν είσαι πράγματι έτοιμη

Όταν έχεις απεκδυθεί τον ρόλο

Με τον αυθεντικό και γνήσιο εαυτό σου

Το τέλειο ον που στην αλήθεια σου είσαι