singing we create the world ©

Άνοιξε η αυλαία, σήμερα. Ο χώρος μου, φωτεινός και χαρούμενος, σαν σκηνή που περιμένει τον πρωταγωνιστή της. Κι ο πιο ανυπόμονος μαθητευόμενος, έτοιμος να αλλάξει πράξη στη ζωή του.

Σε λίγες μέρες θα βρεθεί σε έναν καινούργιο χώρο εργασίας. Η λαχτάρα του γι’ αυτόν, μαζί με μια φυσιολογική ανησυχία, ανέβασαν στην επιφάνεια χαρακτηριστικά του εαυτού του που δεν είχε συναντήσει ως τώρα. Και, όπως είναι φυσικό μετά από μήνες μαθητείας, τα αναγνώρισε και διαπίστωσε ότι δεν τον εξυπηρετούν πια.

Έτσι, πριν τελειώσει ο Αύγουστος, ζήτησε τα μαθήματά του. Είναι επιθυμία του να ευμετασχηματίσει αυτές τις ποιότητες, για να σταθεί στο νέο του περιβάλλον με καθαρή ακεραιότητα, σοφή δύναμη και διαυγή επίγνωση.

Το πρώτο μάθημα μετά το καλοκαίρι έγινε μια τελετή μετάβασης. Μια αλλαγή φωτισμού. Από το παλαιό στο νέο. Από το από συνήθεια στο κατά βούληση. Πραγματοποίησε την είσοδό του στην εξελιγμένη εκδοχή του εαυτού του, με ενσυνείδητη επιλογή – και σύμφωνα με την αυθεντική, γνήσια, ελεύθερη βούλησή του – ώστε αφήνει πίσω ό,τι δεν υπηρετεί το όνειρο και το όραμά του και προχωρά σε μια εύανθη, εύκαρπη και εύροη πορεία.

Αυτό το καλοκαίρι είναι ευφρόσυνο και δημιουργικό. Στις ώρες της νύχτας, η πόλη σωπαίνει και η θαλασσινή αύρα περνά απαλά από τα παράθυρα κι εγώ δεν πάω για ύπνο. Μένω ξύπνια, μ’ εκείνη τη γλυκιά εγρήγορση που φέρνει το μεράκι. Το είναι μου κυοφορεί κάτι ολόφρεσκο για την καινούργια χρονιά και δεν μπορώ παρά να το ακολουθήσω.

Οι κυψέλες συνΔημιουργίας προετοιμάζονται και φέτος θα έχουν διπλό περιεχόμενο: τον λόγο που ευεργετεί και τη συγγραφή που ευανθεί, τον λόγο που ευσχηματίζει την πραγματικότητα, και τη γραφή που βρίσκει την εύροη διαδρομή για να ωριμάσει σ’ ένα εύκαρπο βιβλίο. Μια διαδρομή που ανασαίνει, όπως ευπνέει η νύχτα πριν εξημερώσει μια ηλιόλουστη αυγουστιάτικη μέρα.

Στην ώρα την καλή και τη σωστή στιγμή θα μοιραστώ μαζί σας περισσότερα. Τώρα, που η ώρα είναι ακόμη μικρή και όλα ησυχάζουν, επιθυμώ μόνο να αφήσω αυτό το μικρό αποτύπωμα για ό,τι γεννιέται μες στο καλοκαιρινό φως, εκεί όπου η δημιουργία βρίσκει πιο ευρύχωρο τον χρόνο.

Η Αίγλη συνοδεύει τους επαγγελματίες φροντίδας σε δημιουργική ανανέωση

Η μέντωρ Εαυτογνωσίας και Ευαειζωίας Γιούλη Αίγλη απευθύνεται πλέον και σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας και φροντίδας – ψυχολόγους, θεραπευτές, συμβούλους, συνοδούς ψυχής και εμψυχωτές

Μετά από δεκατρία έτη εμπειριών σε διαλέξεις, σεμινάρια, εργαστήρια, ατομικές και ομαδικές μαθητείες, καθώς και με τα δύο πρώτα βιβλία της τετραλογίας ‘’το τραγούδι μας σχηματίζει τον κόσμο‘’ ήδη σε κυκλοφορία, η Αίγλη προσφέρει ένα πεδίο δημιουργικής και βαθιάς μαθητείας

Χωρίς να ανήκει στον χώρο της επιστήμης, αλλά εργαζόμενη αποκλειστικά με την τέχνη του λόγου – γραπτού, προφορικού και σιωπηλού – συνοδεύει τους επαγγελματίες σε μια διαδικασία ανανέωσης και ενθύμησης

Στη συνεργασία μαζί της:

* Καλλιεργείς δεξιότητες που αναζωογονούν το τρισυπόστατο σώμα – κορμί, πνεύμα, ψυχή

* Διευρύνεις προοπτικές προσέγγισης και αποθεραπείας μέσα από δημιουργικές πρακτικές

* Ευπλουτίζεις το έργο σου με εμπνευσμένες δράσεις που ενισχύουν την αυθεντική σου παρουσία

Αν η εργασία σου αφορά τη μεταμόρφωση, την ενθάρρυνση και την ενδυνάμωση, η Αίγλη προσφέρει έναν ευρύχωρο χώρο μαθητείας που ανακουφίζει, ανανεώνει και επανασυνδέει

mentoring

η χρονιά που κλείνει μου πρόσφερε την θεμέλια εμπειρία

Πραγματικά, είμαστε δημιουργοί και το εργαλείο μας είναι ο λόγος. Επιλέγοντας, κατάλληλα, τις λέξεις εκπληρώνουμε τις επιθυμίες μας. Έτσι αρχίζει η διαδρομή της εαυτογνωσίας, που μας οδηγεί, μέσω της συνδημιουργίας, στην ευαειζωία.

Στην αρχή, συνήθως, παίζουμε, ανάμεσα στις επιλογές και τις επιθυμίες. Σύντομα, φέρνουμε τις επιθυμίες μας στο τραπέζι των επιλογών. Εκπληρώνονται πρώτα οι απλές, κατόπιν οι σύνθετες και, αίφνης, μια βαθύτερη υλοποιείται σαν από μόνη της.

Διότι αναγιγνώσκουμε και αναγνωρίζουμε όλο και καλλίτερα τον εαυτό μας. Έως ότου έρθει η στιγμή να εκπληρώσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, το είναι μας. Να γίνουμε ό,τι είμαστε. Να εργαστούμε στο έργο της ζωής μας. Να δραστηριοποιηθούμε στον σκοπό της ζωής μας.

Στις σελίδες, που εικονίζονται, είναι γραμμένη η δική μου ιστορία. Στο πρωινό μάθημα της Πέμπτης, μια αγαπημένη μαθητευόμενη μας είπε τη δική της.

Της δόθηκε, στα πλαίσια της εργασίας της, η ευκαιρία να παρουσιάσει μια εισήγηση πάνω σ’ ένα θέμα. Θυμήθηκε ότι, όταν ήταν μικρή, τοποθετούσε τις κούκλες απέναντί της και έπαιρνε χαρτί και μολύβι να τους κάνει μάθημα. Διαπίσωσε ότι τα σεμινάρια, που παρακολουθεί αυτήν την περίοδο, της δίνουν τη δυνατότητα να διδάξει, εάν το επιθυμήσει.

Ναι, εκεί πίσω, στην παιδική ηλικία, μπορούμε να βρούμε τον θησαυτό που είμαστε. Όταν σηκώσουμε τα πλέπλα, με τα οποία τον έχουμε κρύψει. Και, ναι, είμαστε πάντα στον δικό μας δρόμο, ακόμα κι όταν δεν έχουμε φτάσει στον προορισμό. Και, ναι, έχουμε, τώρα, έναν πολύ καλό λόγο για να είμαστε υπερήφανοι και ενθουσιασμένοι.

Σας ευχαριστώ και σας ευγνωμονώ, για όλα τα ωραία που μοιραζόμαστε, σε αυτές τις διαδρομές, που πάντα μας πηγαίνουν όλο και πιο πάνω όλο και πιο μπρος όλο και πιο κοντά στο εαυτό μας – στο θαυμαστό, θαυματουργό, θαυματοποιό ον που είναι καθένας από μας.

πρώτη δημοσίευση στην παιδική εφημερίδα KidsNewsLetter

[μια μικρή ιστορία, για ένα πραγματικό περιστατικό]

Είναι Παρασκευή, 22 Μαρτίου. Τα σχολεία είχαν γιορτή το πρωί. Τώρα τα παιδιά – δεν έχουν διάβασμα, σήμερα – μαζεύονται παρέες σε διάφορες γωνιές της γειτονιάς.

Βγαίνω κι εγώ για τον περίπατό μου. Έχω εγκαταστήσει αυτήν την ωραία συνήθεια: περπατώ, μια ώρα το πρωί και μια ώρα το βράδυ.

Ενώ βαδίζω έξω από το δημοτικό σχολείο της γειτονιάς, παρατηρώ μια ομάδα αγοριών. Δεν μπορείς να μην τους παρατήρησεις. Γίνεται μια μικρή φασαρία εκεί. Δηλαδή, όχι και τόσο μικρή.

Φαίνεται οι τρεις να τα έχουν βάλει με έναν. Εκείνος φωνάζει και χειρονομεί. Σαν για να διεκδικήσει το δίκιο του, ίσως;

Πλησιάζω εγώ. Δεν μπορώ να αποφύγω να προσεγγίσω το περιστατικό. Αλλά ούτε θέλω. Και στο απέναντι πεζοδρόμιο να περπατούσα, που είναι και η νησίδα στη μέση, θα ερχόμουν κοντά στα παιδιά, να δω τι συμβαίνει.

Επιβραδύνω και βγάζω το κινητό, τάχα να διαβάζω, για να δω μήπως χρειάζεται εδώ η παρέμβαση κάποιου ενήλικα.

– Και σεις θα με δεχτείτε όπως είμαι, φωνάζει το αγόρι, που στέκεται, μόνο του, απέναντι στους άλλους.

Καθώς φτάνω στο πλάι τους, ο πιο μικρόσωμος από τους τρεις κάνει μισό διστακτικό βήμα μπροστά και λέει ήσυχα και σταθερά:

– Εμείς, Γιάννη, έχουμε συζητήσει κι έχουμε συμφωνήσει και κάνουμε παρέα με τα καλά παιδιά.

Για μια στιγμή, η σιωπή είναι τόσο ισχυρή που, νομίζω, ότι έχω σταματήσει ν’ ακούω το βήμα μου. Την επόμενη στιγμή, ο Γιάννης απομακρύνεται με θόρυβο, σωματικό και λεκτικό. Κλωτσά τον δρόμο και γρονθοκοπά τον αέρα και ξεστομίζει πράγματα που δεν λέγονται.

Εγώ συνεχίζω. Πηγαίνω τον περίπατό μου. Αλλά αυτός ο ασυνήθιστος διάλογος δεν έχει μείνει εκεί, στο πεζοδρόμιο, έξω από το σχολείο, ανάμεσα στα παιδιά. Όχι. Έχει έρθει μαζί μου. Έχει θρονιαστεί μες στο κεφάλι μου.

Πώς και μου φάνηκε ότι είχε δίκιο ο ένας; Επειδή φώναζε; Κι όμως τα άλλα παιδιά είχαν κάθε δικαίωμα να μην θέλουν ένα κακοποιητικό στοιχείο στην παρέα τους.

Αλλά μπορεί να είχε δίκιο και ο Γιάννης. Ναι. Όχι γι’ αυτό που ζητούσε από τα παιδιά: να τον δεχτούν όπως είναι, να θυμώνει και να βρίζει και να χτυπά. Όχι. Για κάτι άλλο. Ναι. Για κάτι που μάλλον ζητούσε από τον εαυτό του: να γίνει κι αυτός ένα καλό παιδί. Ναι. Να γίνει το καλό παιδί που είναι.

Ίσως, μια μέρα, να γράψω μια μεγαλύτερη ιστορία με αφορμή αυτό το γεγονός. Και τότε ο τίτλος της θα είναι: “γίνου καλό παιδί, αν σε αγαπάς πολύ”

Η μέρα ήταν Κυριακή. Δέκα χρόνια πριν. 2 Ιουνίου 2013. Ακριβώς μεσημέρι. Ο ήλιος μόλις που πρόσφερε τα πρώτα ρίγη θέρους στο κορμί μας.

Καθόμαστε κάτω από μια ελαφριά σκιά.

Άπλωσα μι’ αγκάλη βιβλία: ο αρχαίος διδάσκαλος, ο σύγχρονος επιστήμων, ο μυθοπλάστης, ο ποιητής, ο φιλόσοφος.

Όλοι αυτοί – αλλά και πολλοί άλλοι – αναγνωρίζουν, καθένας με τον δικό του τρόπο και μέσα στα δικά του λόγια, αυτό που μου έχει αποκαλυφθεί στις δώδεκα πρώτες συλλαβές εκείνου του χαϊκου:

το τραγούδι μας σχηματίζει τον κόσμο.

Η πηγή άνοιξε πλατιά και αναβλύζει από βαθιά.

Η γνώση της δημιουργίας μας ξεδιψά.

Η μαθητεία μάς παίρνει από το χέρι και μας πηγαίνει ν’ ανταμώσουμε – με την αυθεντική, γνήσια, ελεύθερη βούλησή μας – το ον που είμαστε, διανύοντας μια πλήρη διαδρομή ΕαυτοΓνωσίας Πέντε Εποχών, μέσω της τέχνης οικοδόμησης της ΕυΑειΖωίας:

εύΧρηστος Δημιουργός Λόγος.

Παράλληλα ή και ανεξάρτητα, πολλές και ποικίλες σειρές μαθημάτων, διαρκώς ευπλουτίζονται:

[1] Αποεκπαιδεύομαι, τώρα. [2] Είμαι Εγώ το Σώμα μου; [3] Ενδυναμώνω το Εγώ μου. [4] Η Ζωή Είναι Γιορτή! [5] Ενσυνείδητη Μητρότητα. [6] Θέατρα Ελέγχου. [7] Μητέρα, Θυγατέρα. [8] Νους Υγιής Εν Σώματι Υγιή. [9] Εμπειρία Πλούτου, Οικονομική Ελευθερία. [10] Ποιότητες Ευφυίας. [11] Συναισθηματική Ευωδία.