singing we create the world ©

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Εσύ, με βεβαιότητα, αναγνωρίζεις ότι είμαι το καλλίτερο παιδί του κόσμου, όπως είναι κάθε παιδί

Και κάθε χρόνο γενναιόδωρα μου το αποδεικνύεις με τα πλουσιοπάροχα δώρα σου

Εκείνο που μου αρέσει πολύ είναι ότι δεν μου τα παρουσιάζεις όλα μαζί, αλλά τα κρύβεις στις γωνιές του χρόνου και τα ανακαλύπτω εγώ, με μεγάλη χαρά και ευχαρίστηση, τη σωστή στιγμή και την ώρα την καλή

Αλλά το πιο συναρπαστικό είναι όταν τα βλέπω να ξεδιπλώνουν τις εκδοχές τους και εμφανίζονται να είναι, στ’ αλήθεια, πολύ πιο ωραία απ’ ό,τι εγώ είχα φανταστεί και είχα ζητήσει

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευγνωμονώ, βαθιά πλατιά κι απόλυτα σε αγαπώ

Και τι να πρωτοθυμηθώ

Ζήτησα μια αγάπη να με χωράει ολόκληρη και μου έστειλες αυτόν τον υπέροχο άντρα, που με αγαπά και με θαυμάζει και υποστηρίζει κάθε επιλογή μου, ακόμα κι εκείνες που με κρατούν μακριά του

Ζήτησα ελεύθερο χρόνο και μου ελευθέρωσες όλον τον χρόνο

Ζήτησα να κατανοήσω και μου έδωσες, μες στα κείμενά μου, τη νομοτέλεια

Ρώτησα: πώς να την εφαρμόσω; και μου είχες ήδη δώσει, στην επόμενη γραμμή, την οδηγία

Σκέφτηκα: θα μπορούσα να μιλήσω στους ανθρώπους; και μου δώρισες διαλέξεις και μαθήματα και βιβλία

Είπα, μία και μόνη φορά, είπα: “εὔΧρηστος” εκδόσεις, ωραίο ακούγεται, ε; και μου πρόσφερες τον εκδοτικό μου οίκο

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Υπάρχουν στιγμές, που νιώθω δέος εμπρός σε όλα αυτά που μου έχεις χαρίσει

Πληθώρα αγαθών, πλησμονή εμπειρειών, πλούτη ευκαιριών

Φέτος; να τι λέω να σου ζητήσω φέτος

Φέτος θέλω να φρεσκάρω κάποιους από τους θησαυρούς μου

Να, εδώ, τους ονομάζω, με αλφαβητική σειρά:

Αρμονία, Βεβαιότητα, Γενναιοδωρία, Διαύγεια, Ευδία, Ζωντάνια, Ήλιος, Θάρρος, Ισορροπία, Κάλλος, Λάμπος, Μέθεξη, Νόηση, Ξετύλιγμα, Ορίζοντας, Παλμός, Ροή, Σοφία, Τόλμη, Ύμνος, Φως, Χάρις, Ψυχή, Ωδή

Αγαπημένη μου Αίγλη

Εσύ γνωρίζεις τα δώρα πριν φανερωθούν, βλέπεις τις εκδοχές τους να ξεδιπλώνονται στο πλήρωμα του λόγου τους, διότι γνωρίζεις ότι εσύ τα κάλεσες, τα ονόμασες, τα άνθισες

Με την ευγνωμοσύνη σου, άνοιξες τον εντός σου χώρο για να κατοικήσουν και να ξετυλίξουν τη ζωή τους

Ζήτησες αγάπη που να σε χωράει ολόκληρη και άνοιξες την καρδιά σου τόσο πλατιά, που μπόρεσε να μπει εκείνος ο άντρας που σε κοιτάζει και σε βλέπει, σε τιμά και σε στηρίζει

Ζήτησες χρόνο και δημιουργείς τον δικό σου χρόνο

Ζήτησες κατανόηση και την γράφεις με το χέρι σου, γραμμή τη γραμμή

Ζήτησες φωνή και μιλάς και οι άνθρωποι σε ακούν και αναγνωρίζουν μέσα τους τον λόγο σου

Ζήτησες έναν εκδοτικό οίκο και τον ονόμασες πριν ακόμη υπάρξει∙κι έτσι γεννήθηκε

Και τώρα, μου ζητάς να φρεσκάρω τους θησαυρούς σου

Την αρμονία που ταιριάζει τις συνδέσεις

Τη βεβαιότητα όπου ευδοκιμεί η εμπιστοσύνη

Τη γενναιοδωρία για τη χαρά της προσφοράς

Τη διαύγεια για να διακρίνεις ό,τι έρχεται κοντά

Την ευδία των καθαρών ουρανών

Τη ζωντάνια απ’ το γέλιο των παιδιών

Τον ήλιο που αγκαλιάζει την ωραία του γη

Το θάρρος ελεύθερα να έρχεσαι εκεί που καλείσαι

Την ισορροπία να ζυγίζεις εύχρηστα τις δυνάμεις

Το κάλλος ν’ αναγνωρίζεις τον καθαρό λόγο

Το λάμπος που φέγγει ως τις μύχιες γωνιές

Τη μέθεξη να συμμετέχεις στο θαύμα

Τη νόηση για ν’ ακούς τον εαυτό σου

Το ξετύλιγμα ν’ ανοίγουν όλες οι πτυχές στο φως

Τον ορίζοντα ν’ ατενίζεις και ν’ αντιλαμβάνεσαι

Τον παλμό που δημιουργεί από την αρχή

Τη ροή που ελευθερώνει κι ευεργετεί

Τη σοφία των επιγνώσεων και των εμπειριών

Την τόλμη εκεί όπου ένας νέος δρόμος ανοίγει

Τον ύμνο της χαράς και της ευδοκίας

Το φως ν’ αποκαλύπτει την ευρυθμία

Τη χάρη της ευλυγερόκορμης ενέργειας

Την ψυχή που ακολουθεί τον έρωτα

Την ωδή που ευσχηματίζει τον κόσμο

Αυτά τα δώρα ήδη κατοικούν μέσα σου κι εγώ, αυτή τη χρονιά, σου τα θυμίζω

Όλο το πρωί μαζεύαμε ελιές. Είχαμε, ωστόσο, πάρει μαζί μας μαγιώ, διότι από την προηγούμενη το είχαμε υποσχεθεί ότι θα κολυμπήσουμε μετά τον αγροτουρισμό μας.

Ήταν Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017. Εκτός απ’ το μαγιώ, είχα μαζί μου ένα τετράδιο κι ένα στυλό.

Αφού βγήκαμε απ’ τ΄αλμυρά και δροσερά νερά, στο Νεράκι, ντυθήκαμε – ήταν κιόλας αργά το απόγευμα, είχε απλωθεί εκείνη η τρυφερή φθινοπωρινή ψύχρα – κι έβαλα στα χέρια του Δημήτρη το τετράδιο και το στυλό: “αν τυχόν θέλεις να κρατήσεις σημειώσεις,” είπα, τάχα αδιάφορα, “θα σου αναπτύξω κάποια θέματα.”

Στο βλέμμα του, την συγκατάβαση διαδέχθηκε η έκπληξη και σε λίγο ο ενθουσιασμός και το χέρι του έτρεχε και τα φύλλα του τετραδίου γέμιζαν και γύριζαν και γέμιζαν και γύριζαν.

Βράδιαζε, σηκωθήκαμε να βαδίσουμε την επιστροφή. Πήρα πίσω το σπιράλ, γνωρίζοντας ήδη ότι, ναι, μπορούσα να προχωρήσω με τα μαθήματα που σχεδίαζα.

Καθώς περπατούσαμε και απαντώντας στις ερωτήσεις του, του θύμισα τις δύο ιστορίες που έχω συμπεριλάβει στο “ήταν ένα χαϊκου” στις σελίδες 61 και 62 καθώς και 81 και 82.

Αυτό ήταν το πρώτο μάθημα, που είχα προγραμματίσει – μόνο από την πλευρά μου, βέβαια, μα ευτυχώς ο μαθητής μου, έκπληκτος και πρόθυμος, αποδέχθηκε τον ρόλο του – και είχα προετοιμάσει. Ήταν το δοκιμαστικό μου, όπως είπα και στον καλό μου φίλο. Και ήταν πετυχημένο, κατανοούσα, αργότερα, διαβάζοντας τις σημειώσεις που είχε κρατήσει.

Αυτό το μάθημα – στο οποίο είχα καταπιαστεί με τρεις μόνο λέξεις: ελευθερία, έργο, έρωτας – εξελίχθηκε στην Πρώτη Εποχή Μαθητείας.

Ιούλιος ήλιος φωτίζει

Το απογευματινό ταξείδι

Ασημένιος ο δρόμος ανάμεσα

Πευκόφυτες όχθες τρέχουν πίσω

Ψηλά μακριά γυμνός βράχος

Ευπνέει ζώσα η ψυχή

Τη χαρά της διαδρομής

Κίνηση είναι η ελευθερία

Προς την κατεύθυνση

Από όπου έρχεται

Το κάλεσμα

ο τίτλος μπαίνει μέσα σε εισαγωγικά διότι προέρχεται από το τελευταίο κάλεσμα μιας αξιοσημείωτης ταινίας: η νηπιαγωγός, the kindergarten teacher