“fresh flowered” phot@rt by Aeglie
It’s nobody’s fault
And nothing hurts
I just feel sad
So I sing a song
To form a fresh
Into my mind world
Stars, heavens beyond
Brighten night skies
Beauty into eyes drops
Into hearts delight
Miracles people work
Peace world wide
“light on the rocks” phot@rt by Aeglie
Look at the bright night sky
Look at all those stars
are looking at you tonight
They are also there during day time
You could not see them
with your imperfect eyes
They are beyond sunlight
But they can always look for you
being light
Seven people–or rather, six people and one group–sent me poems for the “Ultraconserved Words” challenge. The prompt was to write a poem using ten or more words from a group of twenty-three words that some linguists believe have been in use since the end of the last ice age. Congratulations to all the participants! Five of the seven poems centered around a mother figure, but besides that, the poems were different in form, tone and–even with a common core of words–diction. All of the words– I, we, thou, ye, who, this, that, what, mother, male/man, not, worm, bark, hand, ashes, fire, to give, to pull, to spit, to flow, and to hear–found a place in at least one of the poems, including ye and thou, not easy words to find use for in 2013.
Where to put poems based on words with ancient etymologies? A dictionary…
View original post 530 more words
ο άνθρωπος είμαι, που αναγνώρισε ανάμεσα στο καλό και το κακό
επιλέγω να ζήσω την καλλίτερη εκδοχή του εαυτού μου
επικαλούμαι την ανάπτυξη, την πρόοδο, την εξέλιξη – ώστε
από εκείνο το σημείο, κάθε μέρα, να βαδίζω επάνω και εμπρός
ακούω προσεχτικά την αναπνοή μου:
εισπνέει ομορφιά και εκπνέει θαυμασμό
εξαπλώνω ήσυχα, αθόρυβα, σταθερά τη βούληση μου
με αλφαβητική σειρά:
αγάπη, αθανασία, ελευθερία, ειρήνη, ευημερία, χαρά
είμαι η γυναίκα και τα παιδιά όλου του κόσμου είναι παιδιά μου
θερμά παρακαλώ τη γη, τη μάνα
να γίνει ο παράδεισός τους
και να τα θρέψει με το θαύμα
“aloe blooming” phot@rt by Aeglie
Για καιρό επισκεπτόμουν ηλεκτρονικά το Ελπιδοχώρι. Και, παρότι μ’ ενδιέφερε, όλο ανέβαλα την επίσκεψή μου εκεί. Ως που, αφού για άλλη μια φορά ο δρόμος στον οποίο ήθελα να κατευθυνθώ είχε κλείσει, ανακοινώθηκε το Παιχνίδι Μεταμόρφωσης. Το παρακολούθησα τον Φεβρουάριο – με πρόθεση, στόχο και σκοπό να βγω από την αδράνεια.
Ούτε που φανταζόμουν πόσο απλό είναι να γίνει το θαύμα: Θυμήθηκα. Θυμήθηκα όλα εκείνα που γνώριζα και είχα ξεχάσει. Θυμήθηκα ποιος είναι ο δρόμος τον οποίο η καρδιά μου λαχταράει να βαδίζει.
Όλα τα βήματα είναι εύκολα και χαρούμενα τώρα. Και τ’ ανταμώματα ευλογημένα. Οι άνθρωποι, δραστήριοι και φιλόξενοι, υποδέχονται τις καινούργιες συνθήκες, το φρέσκο φως που φανερώνει όλη την ομορφιά του ανθρώπου.
Μαζί τους θα μοιραστώ το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιουνίου. Μαζί θα μοιραστούμε ό,τι διαθέτουμε. Και, είστε όλοι ευπρόσδεκτοι.
Η Κυριακή το μεσημέρι ορίστηκε ως ώρα της δικής μου προσφοράς. Και ό,τι διαθέτω είναι η ποίηση.
Όλοι μαζί την Κυριακή, 2 Ιουνίου, μεσημέρι στο Ελπιδοχώρι, θα διανύσουμε αιώνες γνώσης μέσα από κείμενα που θα μας διηγηθούν μια άλλη αφήγηση της πραγματικότητας: Ο δημιουργός είναι μουσουργός, ο κόσμος είναι μουσική κι εμείς, ως κύτταρα στο κορμί του σύμπαντος κόσμου, πλασμένοι από μουσική. Ταυτόχρονα, μουσουργοί και συνδημιουργοί οι ίδιοι, παρατηρούμε ότι ο λόγος, που εκφέρουμε, που τραγουδούμε, υλοποιείται στον κόσμο μας – και, αφού ελέγξουμε αν αυτός ο λόγος εκφράζει την αλήθεια μας, εναρμονίζουμε το τραγούδι μας με την βαθύτερη βούληση της ψυχής μας.
Έχω συχνά παρατηρήσει τη θαυμαστή και ευεργετική θεραπευτική δράση αυτού εδώ του τραγουδιού
“love wall” phot@art by Aeglie
οι τοίχοι τώρα πια δε μας χωρίζουν
“handful’s flowering” phot@rt by Aeglie
Η νύχτα αργεί το βήμα της, αφήνει χώρο από το χρόνο της στην ημέρα
Η μέρα επιμένει, ζεσταίνει τα μεσημέρια της, ανοίγει τα παράθυρά μας
Ο περίπατος βγαίνει ελαφροντυμένος σε καινούργιες διαδρομές
Ολόφρεσκο πράσινο εκεί που είχε καεί το περασμένο καλοκαίρι
Η φύση διορθώνει, θεραπεύει, ελευθερώνει τα τραύματα
Η πληγωμένη γη γίνεται γόνιμο χώμα για τη ζωή από την αρχή
“vernal equinox” phot@rt by Aeglie
Κάτι φρέσκο κυκλοφορεί στην πολιτεία
Αν και το παλαιό κάνει πολλή φασαρία κατά την αποδόμησή του και προσπαθεί απεγνωσμένα να παρασύρει την προσοχή και σπέρνει στους δρόμους άστεγους – όχι αδέσποτους, ωστόσο
Μια γλυκιά συγκίνηση τυλίγει αυτή τη θλίψη καθώς βαδίζω αντικρίζοντας όλες τις αποδείξεις της παρακμής
Κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια κι εκείνοι ανταποκρίνονται
Η επίγνωση ανοίγει τα βλέμματα
Η άνοιξη είναι αναπόφευκτη
“scarlet flourishes” phot@rt by Aeglie
Αργά, σταθερά φεγγίζει πάνω από τις κορυφογραμμές το μπλε
Μια γραμμή διάκριση στην αρχή, ανάμεσα ουρανό και γη
Ύστερα, σιγά σιγά, ο ήλιος ανοίγει το πέπλο της νύχτας
κρυμμένος ακόμα, πίσω από κυρτές ράχες αρχαίας πέτρας
Λίγα αστέρια αντέχουν να με βλέπουν μες στο πρωινό γαλάζιο
Η νύχτα συμβαίνει για ν’ αναγνωρίζουμε το μακρινό τους φως
Χαμογελώ, μακριά εκεί πάνω, την ευγνωμοσύνη μου
στη σοφία του γαλανού στερεώματος που μας αγκαλιάζει
και στρέφω τα μάτια μου ολάνοιχτα στο πλούσιο και φρέσκο φως
singing we create the world © 
kind of dialogue