singing we create the world ©

“together” phot@art by Aeglie

Το να συγχωρείς είναι της σοφίας:

είναι ειρήνη, ανοιχτή γαλάζια ακύμαντη πρωινή βαρκάδα

Το να ζητάς συγχώρεση είναι της γενναιότητας:

είναι η μάχη του ήλιου που είσαι και παραδίνεσαι στην αγκαλιά μου νικητής

θεμέλιος νόμος

Ένα απόσπασμα ουράνιου τόξου απέναντι από το ανατολικό μου παράθυρο – το πολύχρωμο χαμόγελο του ουρανού, που βαραίνει αυτό το απόγευμα από μεγάλα σύννεφα γεμάτα κι έτοιμα να ξεσπάσουν πάλι σε βροχή – οδηγεί τις σκέψεις που μόλις έχει αφυπνίσει το βιβλίο που διαβάζω σε άλλους δρόμους από εκείνους που η συγγραφέας φαίνεται να έχει πρόθεση, ή ίσως όχι;
Έτσι καθώς τα χρώματα – ένα ένα χωριστά, καθένα με τη δική του μοναδική ποιότητα κι αγκαλιά όλα μαζί, στην ίδια καμπύλη ζώνη, που διασχίζει το στερέωμα απ’ άκρη σ’ άκρη – φωτίζουν τη γκρίζα μάζα ουρανού και γης και υπόσχονται μια φρέσκια πόλη πλυμμένη καθαρή, ένα καινούργιο ‘’εμείς‘’ γυρεύει ο άνθρωπος για να φωτίσει την ιστορία του κόσμου:
Γυρεύει το ‘’εμείς‘’ που δεν απενεργοποιεί καθένα από τα διαφορετικά ‘’εγώ‘’ και που δεν τα απομονώνει από τα εγώ που σχηματίζουν ένα άλλο ‘’εμείς‘’
Γυρεύει το ‘’εμείς‘’ που δεν ξεχωρίζει από το ‘’οι άλλοι‘’, παρά μόνο ως προς το έργο πάνω στο οποίο εργάζονται, πράγμα που τελικά ενώνει όλους στην πρόθεση και το σκοπό
Γυρεύει το ‘’εμείς‘’ που συνεισφέρει στην ξεχωριστή εξέλιξη και ανάπτυξη του κάθε ανθρώπου και, ταυτόχρονα, σπρώχνει με θέληση και δύναμη μπροστά σε πρόοδο ολόκληρο το σώμα της ανθρωπότητας
Το ‘’εγώ‘’ δεν είναι πια νεογέννητο στην ιστορία της συνείδησης – οι επιστήμες δίνουν αναλυτικά τα στοιχεία της πορείας του – και καθόλου δε νομιμοποιείται να θρέφεται από το ‘’εμείς‘’
Το ‘’εγώ‘’ οφείλει ν’ αποδεσμεύσει τον ομφάλιο λώρο, ν’ απογαλακτιστεί, να ελευθερώσει τον εαυτό του από τις παιδικές ενοχές και τις εφηβικές αγωνίες, και να αποδεχτεί ότι, αν και κατά καιρούς μαζί με άλλα σχηματίζει κάποιο, δεν ανήκει σε κανένα ‘’εμείς‘’

Έδωσε δικαίωμα στις λέξεις να υποστηρίξουν το ψεύδος: απέκτησα την κόρη μου

Έτσι δρομολόγησε τη δικαιολογία κι ακολούθησε ασφαλής την πλάνη: μου ανήκει η κόρη μου

Ένα καυτό αύγουστο μεσημέρι την πυροβόλησε κατάματα – μαρτύρησε ο παντόπτης άργος – στ’ ανοιχτά, ανάμεσα γεύμα και τσιγάρο

Με προσοχή διακρίνει τις λέξεις να λένε την αλήθεια: έφερα στον κόσμο την κόρη μου

Όσο είναι μικρή τη σηκώνει ψηλά να βλέπει μακριά τη ζωή στην οποία ανήκει

Καθώς μεγαλώνει στέκεται στην άκρη μην της κρύψει στιγμή τη θέα στη ζωή που της ανήκει