singing we create the world ©

Ανδρέας Ξενικάκης
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Αυτή δεν είναι μια καθημερινή ιστορία. Ούτε ασυνήθιστη, ωστόσο. Με τον απλό και καθημερινό λόγο, που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να μας την αφηγηθεί, αναδεικνύεται η δύναμή της.
Η Ελένη ενηλικιώνεται και αποφασίζει ν’ αναζητήσει τη βιολογική της μητέρα, γιατί νιώθει απεγνωσμένη την ανάγκη ‘’… να ελευθερώσει τον εαυτό της από την αβάσταχτη πίκρα της εγκατάλειψης…’’
Για να συναντήσει τη βιολογική της μητέρα, η Ελένη πρέπει να ταξιδέψει στη μακρινή Κίνα – και εκεί να την αναζητήσει. Είναι μόλις δέκα οχτώ χρονών. Πρόθυμα δέχεται τη βοήθεια οικογενειακών φίλων και τη συντροφιά της καλύτερής της φίλης στο μακρύ ταξίδι. Το πιο σημαντικό, φέρει στην καρδιά της την αγάπη που γενναιόδωρα έχει απολαύσει από τους θετούς γονείς της και στο νου της τη συμβουλή της πολυαγαπημένης θετής γιαγιάς: …«Όταν βελτιώνεις τις ζωές των άλλων βελτιώνεις και τη δική σου. Η ζωή σου γίνεται πιο πλούσια.»…
Κατά τη διαδικασία της αναζήτησης, στην απέραντη ξένη μητρική χώρα, η Ελένη βλέπει τη φωτογραφία της μητέρας της σ’ ένα συγγενικό σπίτι. ‘’… η Ελένη ένιωσε να λυτρώνεται, χωρίς να καταλαβαίνει από τι ακριβώς. Της φάνηκε πως κατά κάποιο τρόπο, ενώθηκε με το παρελθόν της μέσα από τη φωτογραφία…’’
Ταξιδεύοντας με διάφορα μέσα, από τη μια πόλη στο άλλο χωριό, ακολουθώντας τις πληροφορίες που έπαιρνε σε κάθε σταθμό, η Ελένη κατέληξε στον τελευταίο σταθμό ζωής της βιολογικής μητέρας της. Εκεί την περίμενε: ‘’… ένα φύλο χαρτί, με σκόρπια ιδεογράμματα πάνω του … ένα βάζο από πορσελάνη … «Εδώ τους νεκρούς τους καίνε» μουρμούρισε ο Παντελής …’’
‘’… Τότε της φάνηκε πως σιώπησε το αεράκι και σταμάτησε εντελώς η βροχή …’’

Στην πρασιά της Σανταρόζα είναι καθισμένοι κι έχουν πλάι απλώσει τα ρούχα τους που βρήκαν τρόπο στ’ αφιλόξενα να πλύνουν

Ένα παιδί παίζει με τόπι:

Οφείλουμε να διαγράψουμε τον πόλεμο από τα αρχεία της συνειδητότητας ώστε η ανθρωπότητα να μην επαναλαμβάνει την υλοποίησή του

Οφείλουμε στη θέση του να μην αφήσουμε κενό παρά να εγγράψουμε με δύναμη και κίνηση και χρώματα την ειρήνη, την εφευρετική εργασία, την ευεργετική δημιουργία

Οφείλουμε να ορίσουμε από την αρχή: η ζωή είναι γιορτή

“together” phot@art by Aeglie

Το να συγχωρείς είναι της σοφίας:

είναι ειρήνη, ανοιχτή γαλάζια ακύμαντη πρωινή βαρκάδα

Το να ζητάς συγχώρεση είναι της γενναιότητας:

είναι η μάχη του ήλιου που είσαι και παραδίνεσαι στην αγκαλιά μου νικητής

θεμέλιος νόμος

Ένα απόσπασμα ουράνιου τόξου απέναντι από το ανατολικό μου παράθυρο – το πολύχρωμο χαμόγελο του ουρανού, που βαραίνει αυτό το απόγευμα από μεγάλα σύννεφα γεμάτα κι έτοιμα να ξεσπάσουν πάλι σε βροχή – οδηγεί τις σκέψεις που μόλις έχει αφυπνίσει το βιβλίο που διαβάζω σε άλλους δρόμους από εκείνους που η συγγραφέας φαίνεται να έχει πρόθεση, ή ίσως όχι;
Έτσι καθώς τα χρώματα – ένα ένα χωριστά, καθένα με τη δική του μοναδική ποιότητα κι αγκαλιά όλα μαζί, στην ίδια καμπύλη ζώνη, που διασχίζει το στερέωμα απ’ άκρη σ’ άκρη – φωτίζουν τη γκρίζα μάζα ουρανού και γης και υπόσχονται μια φρέσκια πόλη πλυμμένη καθαρή, ένα καινούργιο ‘’εμείς‘’ γυρεύει ο άνθρωπος για να φωτίσει την ιστορία του κόσμου:
Γυρεύει το ‘’εμείς‘’ που δεν απενεργοποιεί καθένα από τα διαφορετικά ‘’εγώ‘’ και που δεν τα απομονώνει από τα εγώ που σχηματίζουν ένα άλλο ‘’εμείς‘’
Γυρεύει το ‘’εμείς‘’ που δεν ξεχωρίζει από το ‘’οι άλλοι‘’, παρά μόνο ως προς το έργο πάνω στο οποίο εργάζονται, πράγμα που τελικά ενώνει όλους στην πρόθεση και το σκοπό
Γυρεύει το ‘’εμείς‘’ που συνεισφέρει στην ξεχωριστή εξέλιξη και ανάπτυξη του κάθε ανθρώπου και, ταυτόχρονα, σπρώχνει με θέληση και δύναμη μπροστά σε πρόοδο ολόκληρο το σώμα της ανθρωπότητας
Το ‘’εγώ‘’ δεν είναι πια νεογέννητο στην ιστορία της συνείδησης – οι επιστήμες δίνουν αναλυτικά τα στοιχεία της πορείας του – και καθόλου δε νομιμοποιείται να θρέφεται από το ‘’εμείς‘’
Το ‘’εγώ‘’ οφείλει ν’ αποδεσμεύσει τον ομφάλιο λώρο, ν’ απογαλακτιστεί, να ελευθερώσει τον εαυτό του από τις παιδικές ενοχές και τις εφηβικές αγωνίες, και να αποδεχτεί ότι, αν και κατά καιρούς μαζί με άλλα σχηματίζει κάποιο, δεν ανήκει σε κανένα ‘’εμείς‘’