“through the mirror” phot@rt by Aeglie
Η γλώσσα μέσα στο στόμα μου ανιχνεύει τα φωνήεντα
Ο ουρανίσκος τα αγκαλιάζει με τα σύμφωνα
Οι λέξεις κυοφορούνται προστατευμένες πίσω από τα χείλη μου
Αδημονούν
Σπρώχνουν
Εκφέρονται
Γεννούν καινούργια ζωή
“through the mirror” phot@rt by Aeglie
Η γλώσσα μέσα στο στόμα μου ανιχνεύει τα φωνήεντα
Ο ουρανίσκος τα αγκαλιάζει με τα σύμφωνα
Οι λέξεις κυοφορούνται προστατευμένες πίσω από τα χείλη μου
Αδημονούν
Σπρώχνουν
Εκφέρονται
Γεννούν καινούργια ζωή

“green brings forth red” phot@rt by Aeglie
Αυτό που με μαγεύει στο καλοκαίρι είναι η ίδια η ζέστη. Τα κύτταρα διαστέλλονται, οι πόροι ανοίγουν, ο ιδρώτας κυλά. Διευρύνομαι, με αυτή την απολαυστική νωχέλεια, κάτω από την αμφίβολη σκιά των φύλλων ενός πλατάνου μες στο κέντρο της πόλης. Η πόλη λείπει διακοπές. Βαδίζω σε πλατύτερους δρόμους το πρωί και το βραδάκι και η δροσιά είναι όλη δική μου. Αλλά το μεσημέρι; Το μεσημέρι αράζω κάτω από τις φυλλωσιές που τραγουδάει τ’ αγέρι – παίζω κρυφτό με τον αύγουστο ήλιο.

“white moon dot” phot@rt by Aeglie
ΒΡΟΧΗ
Αυτό εδώ είναι περίπλοκο. Θα χρειαστείς πολλά χέρια.
Θα σε συμβούλευα να τα προετοιμάσεις από πριν.
Εμπρός σου θα βρεθεί πολύ νερό. Μοίρασέ το στα δυο και ένωσε
τις άκρες των δαχτύλων, που
φτάνουν τη γη σχεδόν, δηλαδή, απλώνονται πέρα μακριά από δω και
Στάσου (εδώ μπορείς να προσθέσεις κάποιο ζωντανό αντικείμενο, απλώς
με το αριστερό χέρι μαλακώνεις τα δάχτυλα του δεξιού και κοσκινίζεις, πάντα μαλακά, πίσω μπρος.
ΠΟΥΛΙΑ
Το θέατρο σκιών βασίζεται στα πουλιά. Αυτό έχει να κάνει με το σκοτάδι. Τα πουλιά προτιμούν το σκοτάδι.
Είναι κοινό των παπαγάλων, των κορυδαλλών
βλέπεις μες απ’ αυτό – η πυκνότητα του ατμοσφαιρικού φωτισμού. Ζουν μέσα σε
κάθε αριθμό πραγμάτων. Πράγματα χωρίς αριθμό. Ονόμασέ τα:
δυο πουλιά πετούμενα
δυο πουλιά πετούμενα
απαιτούν και τα δυο χέρια επειδή
τα χέρια είναι πιο εύπλαστα από το υπόλοιπο σώμα
διότι δεν ανήκουν σε αυτό.

“leave tears” phot@rt by Aeglie
autumn leaves are red
and the rain leaves them wet
winter is on path

“salty light” phot@rt by Aeglie
κυλά στο λαιμό
μια σταγόνα ιδρώτα
αλμυρά χείλη

“fingers’ sun” phot@rt by Aeglie
like a butterfly
hovering over a flower
your fingers touch me
Έφτασα νωρίς στο γραφείο σήμερα
Άνοιξα τα παράθυρα να μπει πρωινή δροσιά
Χελιδόνια
Πόσος καιρός που είναι εδώ τα χελιδόνια
Αχ, με κείνο και με το άλλο μας ξεφεύγει η ξεγνοιασιά
Και ξεχνάμε να προσέξουμε τη χαρά και την ελευθερία
Τα μικρά φτερά και την ψαλιδωτή ουρά
Βαδίζω αργά σε αυτό το πλακόστρωτο, λες η σκιά μου με σέρνει
Ο χειμωνιάτικος ήλιος του μεσημεριού ζεσταίνει τη ράχη μου
Οι γαζίες έχουν εξαπλωθεί με τα λιγνά κλαδιά τους ολάνθιστα
Κόβω έναν μαλακό, στρογγυλό, κίτρινο ανθό που ευωδιάζει
Εισπνέω βαθιά
Εκπνέω αργά
Γεννούν τα σπλάχνα μου χαρά, ελαφράδα, ελευθερία

“snow up to the skies” phot@rt by Aeglie
ήσυχος λευκός
χορός με τον άνεμο
ίχνη σκεπάζει
kind of dialogue