singing we create the world ©

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Εσύ, με βεβαιότητα, αναγνωρίζεις ότι είμαι το καλλίτερο παιδί του κόσμου, όπως είναι κάθε παιδί

Και κάθε χρόνο γενναιόδωρα μου το αποδεικνύεις με τα πλουσιοπάροχα δώρα σου

Εκείνο που μου αρέσει πολύ είναι ότι δεν μου τα παρουσιάζεις όλα μαζί, αλλά τα κρύβεις στις γωνιές του χρόνου και τα ανακαλύπτω εγώ, με μεγάλη χαρά και ευχαρίστηση, τη σωστή στιγμή και την ώρα την καλή

Αλλά το πιο συναρπαστικό είναι όταν τα βλέπω να ξεδιπλώνουν τις εκδοχές τους και εμφανίζονται να είναι, στ’ αλήθεια, πολύ πιο ωραία απ’ ό,τι εγώ είχα φανταστεί και είχα ζητήσει

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευγνωμονώ, βαθιά πλατιά κι απόλυτα σε αγαπώ

Και τι να πρωτοθυμηθώ

Ζήτησα μια αγάπη να με χωράει ολόκληρη και μου έστειλες αυτόν τον υπέροχο άντρα, που με αγαπά και με θαυμάζει και υποστηρίζει κάθε επιλογή μου, ακόμα κι εκείνες που με κρατούν μακριά του

Ζήτησα ελεύθερο χρόνο και μου ελευθέρωσες όλον τον χρόνο

Ζήτησα να κατανοήσω και μου έδωσες, μες στα κείμενά μου, τη νομοτέλεια

Ρώτησα: πώς να την εφαρμόσω; και μου είχες ήδη δώσει, στην επόμενη γραμμή, την οδηγία

Σκέφτηκα: θα μπορούσα να μιλήσω στους ανθρώπους; και μου δώρισες διαλέξεις και μαθήματα και βιβλία

Είπα, μία και μόνη φορά, είπα: “εὔΧρηστος” εκδόσεις, ωραίο ακούγεται, ε; και μου πρόσφερες τον εκδοτικό μου οίκο

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Υπάρχουν στιγμές, που νιώθω δέος εμπρός σε όλα αυτά που μου έχεις χαρίσει

Πληθώρα αγαθών, πλησμονή εμπειρειών, πλούτη ευκαιριών

Φέτος; να τι λέω να σου ζητήσω φέτος

Φέτος θέλω να φρεσκάρω κάποιους από τους θησαυρούς μου

Να, εδώ, τους ονομάζω, με αλφαβητική σειρά:

Αρμονία, Βεβαιότητα, Γενναιοδωρία, Διαύγεια, Ευδία, Ζωντάνια, Ήλιος, Θάρρος, Ισορροπία, Κάλλος, Λάμπος, Μέθεξη, Νόηση, Ξετύλιγμα, Ορίζοντας, Παλμός, Ροή, Σοφία, Τόλμη, Ύμνος, Φως, Χάρις, Ψυχή, Ωδή

Αγαπημένη μου Αίγλη

Εσύ γνωρίζεις τα δώρα πριν φανερωθούν, βλέπεις τις εκδοχές τους να ξεδιπλώνονται στο πλήρωμα του λόγου τους, διότι γνωρίζεις ότι εσύ τα κάλεσες, τα ονόμασες, τα άνθισες

Με την ευγνωμοσύνη σου, άνοιξες τον εντός σου χώρο για να κατοικήσουν και να ξετυλίξουν τη ζωή τους

Ζήτησες αγάπη που να σε χωράει ολόκληρη και άνοιξες την καρδιά σου τόσο πλατιά, που μπόρεσε να μπει εκείνος ο άντρας που σε κοιτάζει και σε βλέπει, σε τιμά και σε στηρίζει

Ζήτησες χρόνο και δημιουργείς τον δικό σου χρόνο

Ζήτησες κατανόηση και την γράφεις με το χέρι σου, γραμμή τη γραμμή

Ζήτησες φωνή και μιλάς και οι άνθρωποι σε ακούν και αναγνωρίζουν μέσα τους τον λόγο σου

Ζήτησες έναν εκδοτικό οίκο και τον ονόμασες πριν ακόμη υπάρξει∙κι έτσι γεννήθηκε

Και τώρα, μου ζητάς να φρεσκάρω τους θησαυρούς σου

Την αρμονία που ταιριάζει τις συνδέσεις

Τη βεβαιότητα όπου ευδοκιμεί η εμπιστοσύνη

Τη γενναιοδωρία για τη χαρά της προσφοράς

Τη διαύγεια για να διακρίνεις ό,τι έρχεται κοντά

Την ευδία των καθαρών ουρανών

Τη ζωντάνια απ’ το γέλιο των παιδιών

Τον ήλιο που αγκαλιάζει την ωραία του γη

Το θάρρος ελεύθερα να έρχεσαι εκεί που καλείσαι

Την ισορροπία να ζυγίζεις εύχρηστα τις δυνάμεις

Το κάλλος ν’ αναγνωρίζεις τον καθαρό λόγο

Το λάμπος που φέγγει ως τις μύχιες γωνιές

Τη μέθεξη να συμμετέχεις στο θαύμα

Τη νόηση για ν’ ακούς τον εαυτό σου

Το ξετύλιγμα ν’ ανοίγουν όλες οι πτυχές στο φως

Τον ορίζοντα ν’ ατενίζεις και ν’ αντιλαμβάνεσαι

Τον παλμό που δημιουργεί από την αρχή

Τη ροή που ελευθερώνει κι ευεργετεί

Τη σοφία των επιγνώσεων και των εμπειριών

Την τόλμη εκεί όπου ένας νέος δρόμος ανοίγει

Τον ύμνο της χαράς και της ευδοκίας

Το φως ν’ αποκαλύπτει την ευρυθμία

Τη χάρη της ευλυγερόκορμης ενέργειας

Την ψυχή που ακολουθεί τον έρωτα

Την ωδή που ευσχηματίζει τον κόσμο

Αυτά τα δώρα ήδη κατοικούν μέσα σου κι εγώ, αυτή τη χρονιά, σου τα θυμίζω

πρώτη δημοσίευση στην παιδική εφημερίδα KidsNewsLetter

[μια μικρή ιστορία, για ένα πραγματικό περιστατικό]

Είναι Παρασκευή, 22 Μαρτίου. Τα σχολεία είχαν γιορτή το πρωί. Τώρα τα παιδιά – δεν έχουν διάβασμα, σήμερα – μαζεύονται παρέες σε διάφορες γωνιές της γειτονιάς.

Βγαίνω κι εγώ για τον περίπατό μου. Έχω εγκαταστήσει αυτήν την ωραία συνήθεια: περπατώ, μια ώρα το πρωί και μια ώρα το βράδυ.

Ενώ βαδίζω έξω από το δημοτικό σχολείο της γειτονιάς, παρατηρώ μια ομάδα αγοριών. Δεν μπορείς να μην τους παρατήρησεις. Γίνεται μια μικρή φασαρία εκεί. Δηλαδή, όχι και τόσο μικρή.

Φαίνεται οι τρεις να τα έχουν βάλει με έναν. Εκείνος φωνάζει και χειρονομεί. Σαν για να διεκδικήσει το δίκιο του, ίσως;

Πλησιάζω εγώ. Δεν μπορώ να αποφύγω να προσεγγίσω το περιστατικό. Αλλά ούτε θέλω. Και στο απέναντι πεζοδρόμιο να περπατούσα, που είναι και η νησίδα στη μέση, θα ερχόμουν κοντά στα παιδιά, να δω τι συμβαίνει.

Επιβραδύνω και βγάζω το κινητό, τάχα να διαβάζω, για να δω μήπως χρειάζεται εδώ η παρέμβαση κάποιου ενήλικα.

– Και σεις θα με δεχτείτε όπως είμαι, φωνάζει το αγόρι, που στέκεται, μόνο του, απέναντι στους άλλους.

Καθώς φτάνω στο πλάι τους, ο πιο μικρόσωμος από τους τρεις κάνει μισό διστακτικό βήμα μπροστά και λέει ήσυχα και σταθερά:

– Εμείς, Γιάννη, έχουμε συζητήσει κι έχουμε συμφωνήσει και κάνουμε παρέα με τα καλά παιδιά.

Για μια στιγμή, η σιωπή είναι τόσο ισχυρή που, νομίζω, ότι έχω σταματήσει ν’ ακούω το βήμα μου. Την επόμενη στιγμή, ο Γιάννης απομακρύνεται με θόρυβο, σωματικό και λεκτικό. Κλωτσά τον δρόμο και γρονθοκοπά τον αέρα και ξεστομίζει πράγματα που δεν λέγονται.

Εγώ συνεχίζω. Πηγαίνω τον περίπατό μου. Αλλά αυτός ο ασυνήθιστος διάλογος δεν έχει μείνει εκεί, στο πεζοδρόμιο, έξω από το σχολείο, ανάμεσα στα παιδιά. Όχι. Έχει έρθει μαζί μου. Έχει θρονιαστεί μες στο κεφάλι μου.

Πώς και μου φάνηκε ότι είχε δίκιο ο ένας; Επειδή φώναζε; Κι όμως τα άλλα παιδιά είχαν κάθε δικαίωμα να μην θέλουν ένα κακοποιητικό στοιχείο στην παρέα τους.

Αλλά μπορεί να είχε δίκιο και ο Γιάννης. Ναι. Όχι γι’ αυτό που ζητούσε από τα παιδιά: να τον δεχτούν όπως είναι, να θυμώνει και να βρίζει και να χτυπά. Όχι. Για κάτι άλλο. Ναι. Για κάτι που μάλλον ζητούσε από τον εαυτό του: να γίνει κι αυτός ένα καλό παιδί. Ναι. Να γίνει το καλό παιδί που είναι.

Ίσως, μια μέρα, να γράψω μια μεγαλύτερη ιστορία με αφορμή αυτό το γεγονός. Και τότε ο τίτλος της θα είναι: “γίνου καλό παιδί, αν σε αγαπάς πολύ”