Κοινωνικό άτομο δεν με λες. Κι αν θυμηθώ τα γενέθλιά σου, είναι που τα κοινωνικά δίκτυα μας το επισημαίνουν.
Αυτές τις μέρες, παρουσιάστηκαν συχνά, μέσα στο πλαίσιο της εικονικής μου πραγματικότητας, στην οθόνη μου δηλαδή, υπενθυμίσεις γενεθλίων. Ευχήθηκα σε αυτούς που γνώριζα καλά και σε αυτούς που γνώριζα λιγότερο.
Χμ, ίσως η εικονική μου κοινωνικότητα ενεργοποιείται. Άραγε, θα μπορέσει να αφυπνίσει και τις φυσικές μου δεξιότητες κοινωνικότητας;
Ευχήθηκα και σε μια πρώην συνάδελφό μου. Δεν είμαστε πολύ κοντά, ούτε καν στο ίδιο κτίριο. Και η συνεργασία μας περιοριζόταν σε ένα τηλεφώνημα το μήνα ή σε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα το δίμηνο. Σπάνια, την είχα συναντήσει στο γραφείο της. Ιεραρχικά, ανώτερή μου.
Μετά τις τυπικές ευχές γενεθλίων, της έγραψα ότι πάντα θυμάμαι πόσο όμορφα με έκανε να νιώθω, με τη συμπεριφορά της.
Όχι κάποια υπερβολή, μη φανταστείτε: ένα εγκάρδιο χαμόγελο, μια λέξη στη σωστή θέση, η προθυμία της να φανεί χρήσιμη.
Ανταποκρίθηκε άμεσα και εξέφρασε την συγκίνησή της. Δεν γνωρίζω πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή και σε ποια απόσταση, η ενέργεια ανάμεσά μας ανυψώθηκε στη δόνηση της χαράς.
Γνωρίζω, με βεβαιότητα, ότι αν κάποτε συναντηθούν τα βλέμματά μας, σε κάποιον δρόμο, ανάμεσα στο πλήθος, ή σε κάποια συμπαντική διαδρομή, ανάμεσα στα έθνη των άστρων, αχτίδες φωτός θα ταξιδέψουν ανάμεσά τους.
Αυτό είναι το αποτύπωμα που επιθυμώ ν’ αφήνει ο κάθε ελεύθερος άνθρωπος στο πέρασμά του. Και γι’ αυτό εργάζομαι ενσυνείδητα διαρκώς. Εννοώ: διαρκώς, ανά πάσα στιγμή, με κάθε λέξη.
Να που ήρθε η σωστή στιγμή και η ώρα η καλή, να γνωρίσω κι εγώ αυτήν την εμπειρία: δίαιτα, διατροφή, σιλουέτα. Πάντα ήμουν μια χαρά με το σώμα μου, τις διαστάσεις μου, το μέγεθος μου. Κάπνιζα. Κάποια στιγμή, κοντά στην εμμηνόπαυση, αποφάσισα να διακόψω την ωραία σχέση μου με το τσιγάρο. Τα επόμενα χρόνια, έτρωγα πολλά και φόρτωνα κιλά. Τι καλά. Στην αρχή, μπορώ να πω, μου άρεσε το αποτέλεσμα στο πρόσωπο. Τα πρώτα κιλά φαινόταν να μαλακώνουν τις ρυτίδες, που είχε αρχίσει να χαράσσει το μέτρημα του χρόνου.
Αλλά, συνέχιζα να τρώγω πολλά και να φορτώνω το κορμί με περιττά κιλά. Άρχισα να διαβάζω σχετικά με τη διατροφή, να δοκιμάζω διάφορες δίαιτες, να αγοράζω ρούχα ένα μέγεθος παραπάνω. Όσο περισσότερο ασχολιόμουν με το ζήτημα, τόσο περισσότερο έτρωγα. Φαινόταν ότι δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να εφαρμόσει κάποιο μοντέλο διατροφής, με λιγότερες θερμίδες. Επίσης, φαινόταν ότι όλες οι πληροφορίες, για αλλαγή μεταβολισμού και άλλα παρόμοια, δεν άνοιγαν τον διάλογο με το σώμα μου.
Κάποια στιγμή, η ζυγαριά έδειξε 72,3 και ήταν Κυριακή 10 Απριλίου. Είχα φορτώσει το σώμα μου με δέκα πέντε κιλά μέσα σε περίπου πέντε χρόνια. Ως εδώ! Απαίτησα από τον εαυτό μου την απάντηση: μα τι σε κάνει να μην μπορείς να σταματήσεις να τρως; Αφού είναι όλα τόσο νόστιμα, αποκρίθηκε ο ουρανίσκος μου. Αυτό ήταν. Γνώριζα. Γνώριζα την αιτία: η διακοπή του καπνίσματος είχε ελευθερώσει τα αισθητήρια της γεύσης. Έτσι, γνωρίζοντας τον λόγο, μπορούσα να ενεργοποιήσω την τροποποίηση.
Εκείνη τη νύχτα έκανα έναν αναλυτικό διάλογο με το σώμα μου, με το τρισυπόστατο σώμα μου, όχι μόνο με το κορμί, δηλαδή: πνεύμα, σάρκα και ψυχή. Κάναμε, τελικά, μια ωραία συμφωνία. Αποφάσισα να εμπιστευθώ τη σοφία του και του υποσχέθηκα ότι θα το θρέφω μόνο με ό,τι του αρέσει και θα βγάλω από τη διατροφή μου όλα αυτά που οι άλλοι λένε ότι είναι κατάλληλα. Αποφάσισε να βάλει τα δυνατά του να πειθαρχήσει στον επιτρεπόμενο αριθμό θερμίδων.
Σήμερα, Κυριακή 14 Αυγούστου, η ζυγαριά έδειξε 60,5 κιλά. Ξεφόρτωσα δώδεκα κιλά σε διάστημα τεσσάρων μηνών και ήταν τόσο εύκολο. Παρότι έτρωγα 1500 θερμίδες, αντί των 2000+ που έπαιρνα πριν, είχα ξεχάσει τη λέξη πείνα. Συχνά, ρωτώ το στομάχι μου αν πεινάει, πριν βουρτσίσω δόντια το βράδυ. Ποτέ δεν έχει απαντήσει αυτό. Μερικές φορές απαντά το μυαλό. Πάντα ανταποκρίνομαι. Αν έχω περιθώριο θερμίδων, του δίνω ό,τι ζητά. Αν έχω συμπληρώσει τις θερμίδες της ημέρας, του το προγραμματίζω για την επομένη.
Η διατροφή μου, όπως έχει εξελιθχεί, καθώς ακολουθώ τις ενδείξεις του σώματός μου, περιλαμβάνει μελισσοκομικά και γαλακτοκομικά προϊόντα σε όλο τους το εύρος και σε όλους τους συνδυασμούς. Μαγειρεύω λίγο και πολύ απλά. Φροντίζω πολύ προσεκτικά, ώστε, τα αγροτικά προϊόντα, που καταναλώνω, να έχουν τα λιγότερα, κατά το δυνατόν, φυτοφάρμακα. Αυτό σημαίνει: ούτε πράσινο φύλλο. Κατά τα λοιπά, προτιμώ εκείνα που μπορώ να ξεφλουδίσω και να ξεζουμίσω. Οι μόνες υπερτροφές, που προσφέρω στο σώμα μου, περιλαμβάνονται στα προϊόντα της μέλισσας: γύρη και βασιλικός πολτός. Και, για να χαίρω άκρας υγείας: πρόπολη.
Φυσικά, απολαμβάνω με το σώμα μου και πολλές δράσεις κινητικότητας και κατανάλωσης θερμίδων: βαδίζω, γυμνάζομαι, κολυμπώ, χορεύω, κάνω έρωτα. Μάλιστα, τώρα, καλλίτερα από άλλοτε. Αυτό είναι συνέπεια και του ελεύθερου χρόνου, λόγω συνταξιοδότησης, αλλά και της αναζωογόνησης, που μου προσφέρει το σώμα μου, ως ανταπόκριση στην κατάλληλη γι’ αυτό διατροφή, που του παρέχω εγώ, ακολουθώντας τις δικές του οδηγίες.
Καθώς παίζουμε, αποδίδοντας στους σχηματισμούς των νεφών εικόνες που μόνο εμείς βλέπουμε, αντιλαμβάνομαι τη διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και την πραγματικότητα.
Το γεγονός ότι το ίδιο σύννεφο την ίδια στιγμή δίνει άλλη εικόνα σε μένα και άλλη σε σένα, με οδηγεί να κατανοήσω γιατί η αλήθεια είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο. Διότι είναι η δική του ερμηνεία για την εικόνα που δέχονται τα μάτια του και επεξεργάζεται ο νους του.
Είτε ετυμολογήσουμε την αλήθεια ως απουσία λήθης είτε ετυμολογήσουμε την αλήθεια ως έλλειψη λανθάνοντος, η ερμηνεία της εικόνας αφορά κάθε εγώ ξεχωριστά, διότι ακουμπά στην προσωπική κατανόηση, δηλαδή στον συνδυασμό, τη συσχέτιση και το μέτρο σύγκρισης, που ήδη έχει δημιουργηθεί μες στον νου κάθε ανθρώπου, από τις υπάρχουσες εγγραφές και ανάλογα με τη συχνότητα και τον τρόπο της χρήσης τους.
Πίσω από όλες τις αλήθειες όλων των ανθρώπων, που κοιτάζουν αυτή τη στιγμή τα σύννεφα, ωστόσο, διαρκώς κινείται και διαρκώς σχηματίζεται μια πραγματικότητα: εκεί, πέρα, μακριά, ψηλά, απέναντι, μες στους γαλάζιους ουρανούς, που αγκαλιάζουν τον κόσμο μας, συμβαίνει το σύννεφο, μες στο διαρκές γίγνεσθαι και τη συνεχή ευροή της υδάτινης διαδρομής.
Η υδάτινη οντότητα διαρκώς κινείται και διαρκώς μετασχηματίζεται και συμβαίνει το σύννεφο, η βροχή, το χιόνι, η πηγή, ο ποταμός, η λίμνη, ο ωκεανός και αυτό είναι μια πραγματικότητα σε μόνιμη ευροή, από την οποία πηγάζουν αποτελέσματα που μετακινούνται από τον ένα σχηματισμό στον άλλο και περιμένουν να τα αντιληφθούμε ως τέτοια, αλλά δεν αρκούνται σε αυτό. Η υδάτινη οντότητα, ως μια εύροη πραγματικότητα, μας καλεί, με κάθε σχηματισμό της, να κοιτάξουμε και να δούμε, να αναγνώσουμε και να αναγνωρίσουμε, να γνωρίσουμε την αντικειμενική πραγματικότητά της και να της συστηθούμε με το όνομα του όντος που καθένας από μας είναι.
Προχτές, Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου, η ώρα θα ‘ταν κάπου αργά το πρωί νωρίς το μεσημέρι, ανηφόριζα προς το σπίτι, με το σώμα. Με τον νου μου, κατηφόριζα από το σπίτι της οδού Βωμού προς την πλατεία Κυψέλης. Ήταν αργά το απόγευμα νωρίς το βραδάκι, μεγάλη ημέρα, πρώιμο καλοκαίρι – και ήταν ημέρα Τετάρτη. Απ’ όλα τ’ ανοιχτά παράθυρα ακούγονταν τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι κι ούτε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη για να κατανοήσω ότι ο πολύτιμος άνθρωπος και βαθιά αγαπημένος μουσικός είχε ελευθερώσει τον εαυτό του μες στο πανταχού παρόν φως.
Θυμήθηκα ότι ετοιμαζόμουν να ρωτήσω κάποια κυρία σ’ ένα μπαλκόνι, όταν χτύπησε το τηλέφωνό της και σηκώθηκε και μπήκε μέσα στο σπίτι. Ρώτησα κάποιον, φτάνοντας στην πλατεία. Δεν σήκωσε τα μάτια του ούτε μίλησε μόνο έγνεψε καταφατικά και χαμογέλασε θλιμένα. Νομίζω, εξαιτίας εκείνου του λυγμού που άκουσε στη φωνή μου, φαντάστηκε ότι θα μ’ έβλεπε βουρκωμένη. Αλλά δεν έκλαψα, παρά πολύ αργότερα, όταν επέστρεψα σε κείνο το ωραίο μικρό μου σπίτι, τη φωλιά μου, την κυψέλη μου, όπου είχα αρχίσει να γίνομαι ό,τι είμαι.
Φτάνοντας τώρα στο σπίτι μου, μόνο για μια στιγμή, αναρωτήθηκα: μα τι έπαθα τώρα και τα θυμήθηκα όλ’ αυτά με κάθε λεπτομέρεια; Κι αμέσως αναγνώρισα την απάντηση. Άνοιξα τις σελίδες των ειδήσεων και, ναι, είχε ανακοινωθεί: ο έτερος πολύτιμος άνθρωπος και βαθιά αγαπημένος μουσικός είχε ελευθερώσει τον εαυτό του μες στο πανταχού παρόν φως.
Αυτά τα δυο θαυματοποιά όντα, που η μουσική τους ανοίγει τον νου μου σε κόσμους που ακόμα είναι κρυμμένοι από την αντιληπτή πραγματικότητα, τα είχα αγαπήσει από πολύ νωρίς στη ζωή μου. Ξεχώριζα τη μουσική τους από όλων των άλλων και ξεχώριζα τη μουσική του ενός από του άλλου, από μικρό παιδί. Στοιχημάτιζα τίνος είναι ποιο τραγούδι.
Αλλά κάποια φορά δεν έκρινα σωστά. Ήταν όταν άκουσα ένα τραγούδι του Μ.Θεοδωράκη σε ενορχήστρωση του Μ.Χατζιδάκι. Θυμάμαι ακόμα τη γεύση του θυμού και του πείσματος που ένιωσα, διότι η μεγαλύτερη της παρέας είχε κάνει την έξυπνη εις βάρος μου και με εξώθησε, αυτό το περιστατικό, να αφοσιωθώ και να μάθω τα πάντα, αν ήταν δυνατόν.
Κάποτε βρέθηκα κοντά στον Μάνο, αλλά δεν τόλμησα να τον πλησιάσω. Με τον Μίκη ανταλλάξαμε δυο θερμές χειραψίες και λίγα, πολύ ουσιαστικά, λόγια. Ο πολιτιστικός φορέας της επιχείρησης στην οποία εργαζόμουν έκανε μια συναυλία προς τιμήν του. Και το ξεχωριστό αυτό πλάσμα μας έκανε τη μεγάλη τιμή να παρευρεθεί. Ήταν μεγάλο δώρο για μένα να παρουσιάζω αυτήν την εκδήλωση. Χρειάστηκε να εξηγήσω στον επιβλέποντα γιατί όφειλα να προσφωνήσω και με τις δύο λέξεις: εμπνευσμένος και εμπνευστικός.
Θα συμπληρώσω αυτό το κείμενο με κάτι πολύ προσωπικό. Σε μια από τις πρόβες της ορχήστρας, αντίκρυσα κάποιον που είχε αγκαλιάσει με μεγάλη φροντίδα την κιθάρα του. Άκουσα τότε, μέσα στην καρδιά μου στη σιωπή, τη φωνή της γυναίκας που είμαι να λέει: ο άντρας μου!
singing we create the world © 
kind of dialogue